Candy Crush Saga is als het echte leven

Waarom is een kinderlijk eenvoudig spel als Candy Crush Saga zo interessant? Het wordt volkomen helder als je het speelt; dit spel heeft een diepgaande, psychologische uitwerking op het menselijk brein.

Wekenlang heb ik me geërgerd aan uitnodigingen via Facebook voor het spel Candy Crush Saga. Serieus, alsof ik niks beters te doen heb in mijn boeiende leven! Blijkbaar niet, want afgelopen weekend stapte ik toch in, uiteraard onder het mom van ‘een goede mediacoach moet zelf ook wat dingen uitproberen’.

Goed, met enige scepsis begon ik aan level 1. Vele levels volgden en het ging me goed af. Tot het plots toch moeilijker werd en mijn levens ineens op waren. Levens? Op?! Dat is hard en op deze deceptie was ik niet goed voorbereid. Ik kon dus niet meer verder spelen. Wel kon ik mijn Facebookvrienden om een leven vragen. Vervolgens zie je daardoor wie ook, net als jij, de verleidingen van deze snoepwinkel niet hebben kunnen weerstaan.

Maar aan welk contact vraag je een leven? Bij bepaalde mensen durf je eigenlijk niet aan te kloppen, met je fictieve verzoek. M’n collega’s zien me aankomen. Uiteindelijk komt ’t er dan op neer dat je je broer en je moeder zonder enige gêne wel om een leven gaat vragen. Je moeder heeft het je immers al eens gegeven, dus dat doet ze vast nog een keer.

Eigenlijk is het een heel realistisch spelletje. Net als in het echte leven oogt de competitie simpel, maar is hij toch uitdagend, wil je dolgraag vooruit, maar wordt het je soms erg lastig gemaakt en is het moeilijk om de verleiding van al die zoetigheid te weerstaan. Maar als je van gekkigheid geen uitweg meer ziet, kun je altijd bij je familie terecht.

Wie kan de verleiding weerstaan?